Berichten

impa1

Een lofzang

Ze zijn de allerleukste,

de allerliefste,

de mooiste,

en de grappigste!

En toch doet iedereen zo blasé over die schattige hertjes.

De gids op de safari bus vraagt: ‘heeft u allemaal al impala’s gezien?

‘Ja’, brult het gezelschap.

‘Goed zo’, antwoordt de gids, ‘dan hoeven we daar dus niet voor te stoppen.’

impa2

De arrogantie. De narigheid.

Heel eerlijk gezegd, hebben wij er ook last van.

‘O, impala’s’, zuchten we verveeld als we iets tussen de struiken zien bewegen.

Hoeven we niet voor te stoppen.

Ooit, in Kenia, hadden we iets vergelijkbaars met zebra’s.
Die zie je daar veel. Hadden we al snel genoeg van.

Nu probeer ik ieder gestreept zebravelletje te kieken.

 

afriekzebra

Liefst als ze met meer naast elkaar staan, dat geeft zo’n lollig effect.

Schaarste roept bewondering op.

 

impakont

Terug naar de impala’s, de koeien van de Zuid Afrikaanse wildparken.

Hebt u wel eens goed naar ze gekeken?

Hoe elegant ze springen, als een prima ballerina die haar zwaarste kunsten vertoont.

Hoe doordringend de kerels balken als ze genoeg hebben van al die glurende ogen.

Wel eens naar die kontjes geloerd?

Met die elegante streepjes en dat koddige witte staartje.

Ook de strepen op hun hoofd en

de gradaties van beige naar room op hun lijf.

Jaloersmakend!

Zulke streepjes wil ik ook:

van achter, op mijn ogen en op mijn nieuwe jurk.

Die enkeltjes, niet alleen zijn ze ragfijn, maar let ook eens op die dotjes zwart die daar als vrolijke pompons elke beweging verstrekken.

impa3

 

En dan die horens.

Kleine stokjes bij de jonkies en mooie gedraaide gevallen bij de volwassenen.

We zagen zo’n gewei liggen op de weg, het bloed zat er nog aan.