Berichten

bord0

Borden in Zuid Afrika

Van de borden in een land kun je veel leren. Wat mag wel, wat niet. Net zoals in Nederland zijn de borden vooral goed in het afschuiven van verantwoordelijkheid: u mag hier best gek doen, maar als het misgaat, is het niet onze schuld. Ook vergelijkbaar is het feit dat borden overvloedig aanwezig zijn, maar controle minder.

Hieronder een selectie van opvallende borden:

 

bord3

Bij een waterval bij de Magoebaskloof.

bord2

In Krugerpark mag je de auto niet uit, het is gevaarlijk immers als wilde dieren zin hebben in een hapje of schrikken van al te kleffe toeristen. Op een brug in Noord Kruger mag je even de auto uit.

bord1

 

bord5

Boven: een deel van een bord in een kamp in Krugerpark. Deze zie je  vaker: fietsen, skaten en boarden zijn hier niet populair.

Onder: de huisregels van Krugerpark. Die staan gek genoeg niet bij de ingang – althans niet bij degene die ik nam – maar wel bij de grote dorpen midden in Kruger.

bord4

 

bord7

Bij een strand bij Saint Lucia.

bord8

Een souvenirwinkel met een bank voor de deur.

bord6

Bij een bungalowpark naast Gods Window.

bord9

Bij de grens met Swaziland. Vooral mooi — heel internationaal – dat einde: help ons u te helpen.

 

afriekkoekjes

Wat je allemaal kunt meemaken in drie weken

  • Bezoek aan Johannesburg, een grote en ondoorgrondelijke stad.
  • Een waterval zien, bij Magoebaskloof.
  • Wilde beesten ontmoeten in Kruger: een groep olifanten die de weg oversteekt en af en toe dreigend naar de auto loert, apen die alles jatten wat los en vast zit, nijlpaarden die hun grote lijf onder water verbergen en alleen hun ogen en oren laten zien en de schattige impala’s die elke saaie weg opvrolijken door langs de kant te huppelen

afriekwaterval

 

  • Huisjes in alle soorten en maten: van Owl cottage – met een indrukwekkende view – bij Magoebaskloof – tot saaie chalets in wildparken die zo zijn gebouwd dat je vooral bij de buren naar binnen kijkt en geen snippertje wild ziet.
  • We lezen Zuid Afrikaanse kranten en luisteren in de auto naar de Zuid Afrikaanse radio. We horen over rellen in Soweto – vanwege de hoge energieprijs – over een onbegrijpelijk besluit van president Zuma en ook een rel over een journalist die Hendrik Verwoerd – de architect van de apartheid – een intelligente man noemt. Ander decor, andere namen, maar niet eens zo heel anders dan thuis.

afriekpraat

  • Pilgrims Rest, een oud herbouwd mijndorpje waar het prettig knullig is zodat je niet voelt als een toeristenfuik. We hebben er een typisch Afrikaanse taart gegeten: melktaart. Lekker!
  • Als je heel stil bent, hoor je het geklop van de hoeven van de giraffen als ze op het asfalt oversteken.
    Hoge bergen – waar het koud en vochtig is – en een uitzicht is met de prachtige naam Gods Window. Vrees dat god zijn dag niet had, de gordijnen waren dicht (mist) en we hebben niets gezien.

DSC_0209

  • Een avondtocht in een open safari bus met een gids die zo goed kan kijken dat hij in de schemering de auto stilzet om ons te wijzen op een kameleon. Het dier met de omvang van een pingpongbal zit zo’n vijftig centimeter boven de grond zijn uiterste best te doen om één te zijn met  de gifgroen blaadjes van een tak. Hij lijkt zo goed dat de gids uit de auto moet stappen om zijn vinger boven de kameleon te houden. Dan zien wij hem eindelijk. Ik kir bewonderend dat hij een ongelooflijk goed oog heeft. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek en zegt: ‘if I don’t see, I don’t have a job.’
  • Iets later treffen we een luipaard op impalajacht. We zien het luipaard sluipen. De toeristen kijken bewonderd. Ik verlang naar een dierenpartij die in opstand komt tegen dit bloederige uitje. Als er al iemand moet sneuvelen, waarom niet het luipaard. Zou je een mooie tas van kunnen maken.
  • Wat de impala uiteindelijk heeft gered weet ik niet: het geronk van de motor van de bus, de sterke zaklampen die het tafereel belichten of toch zijn eigen neus.

afriekhippo

 

  • Hoe moeilijk het is om beesten een beetje aantrekkelijk op de foto te zetten als je alleen door je raampje kunt fotograferen. Daar ligt het aan – dat begrijpt u – dat raampje, niet mijn vaardigheden.
  • Een wild varkentje – weggelopen van de filmset van de Lion King – die rustig ons kleine safarikamp binnen wandelt. De meeste grotere kampen hebben wildroosters voor de deur. Deze niet. Het varken gaat heerlijk groen toeristengras eten. De apen klimmen gewoon over het hek.

afriekhuisje

Nu in St Lucia, een kustplaats aan de Indische Oceaan. Aan de ene kant de zee en de andere kant wetlands waar nijlpaarden en krokodillen leven. We hebben nog maar zo’n klein stukje van Zuid Afrika gezien en dan al zo’n variatie in landschap, geur, klimaat en sfeer. We gaan even in onze mandjes liggen om bij te komen.

afriekxnwater

Voor de liefhebbers: de aap klimt verder.

afriekaapklim

afriekaapje

 

afriekaapje2

 

impa1

Een lofzang

Ze zijn de allerleukste,

de allerliefste,

de mooiste,

en de grappigste!

En toch doet iedereen zo blasé over die schattige hertjes.

De gids op de safari bus vraagt: ‘heeft u allemaal al impala’s gezien?

‘Ja’, brult het gezelschap.

‘Goed zo’, antwoordt de gids, ‘dan hoeven we daar dus niet voor te stoppen.’

impa2

De arrogantie. De narigheid.

Heel eerlijk gezegd, hebben wij er ook last van.

‘O, impala’s’, zuchten we verveeld als we iets tussen de struiken zien bewegen.

Hoeven we niet voor te stoppen.

Ooit, in Kenia, hadden we iets vergelijkbaars met zebra’s.
Die zie je daar veel. Hadden we al snel genoeg van.

Nu probeer ik ieder gestreept zebravelletje te kieken.

 

afriekzebra

Liefst als ze met meer naast elkaar staan, dat geeft zo’n lollig effect.

Schaarste roept bewondering op.

 

impakont

Terug naar de impala’s, de koeien van de Zuid Afrikaanse wildparken.

Hebt u wel eens goed naar ze gekeken?

Hoe elegant ze springen, als een prima ballerina die haar zwaarste kunsten vertoont.

Hoe doordringend de kerels balken als ze genoeg hebben van al die glurende ogen.

Wel eens naar die kontjes geloerd?

Met die elegante streepjes en dat koddige witte staartje.

Ook de strepen op hun hoofd en

de gradaties van beige naar room op hun lijf.

Jaloersmakend!

Zulke streepjes wil ik ook:

van achter, op mijn ogen en op mijn nieuwe jurk.

Die enkeltjes, niet alleen zijn ze ragfijn, maar let ook eens op die dotjes zwart die daar als vrolijke pompons elke beweging verstrekken.

impa3

 

En dan die horens.

Kleine stokjes bij de jonkies en mooie gedraaide gevallen bij de volwassenen.

We zagen zo’n gewei liggen op de weg, het bloed zat er nog aan.