Berichten

nijltuin

Nijlpaard in de tuin

Er loopt een nijlpaard in onze tuin.

We zijn sinds vier dagen in Saint Lucia, een kustplaats net onder de kust van Mozambique. Het dorp hangt vol met borden dat je – vooral ’s nachts – moet oppassen voor overstekende hippo’s. Overdag liggen ze lui in het water, ’s avonds gaan ze op zoek naar groenvoer.

Wij kennen het fenomeen. Honderden kilometers hebben we in Noorwegen afgelegd en zagen bord na bord met de waarschuwing op te passen voor overstekende elanden. We wilden er dolgraag eentje zien. Dat is nooit gebeurd.

Hoe zou het hier zijn met overstekend wild. Iemand die ons een huisje wil verhuren, duikt onder zijn bomen om wat grijzige aarde te pakken. ‘Kijk’, zegt hij, ‘dit is echte nijlpaardenpoep. Geweldige mest.’ De dieren, verzekert hij, lopen elke nacht door zijn tuin.

Machtige kaken

We vermoeden dat hij de nadruk legt op die nachtelijke wandelingen om zijn armetierige huisje aan te prijzen. De eigenaar van het huisje dat we wel huren, waarschuwt voor de dieren die natuurlijk ook in haar tuin wandelen: nijlpaarden zien er goeiig uit, maar kunnen ook aanvallen. Hun kaken zijn sterk genoeg om een mens doormidden te bijten.

Bij ons appartement hoort een terras dat overgaat in een grote glooiende tuin. Beneden zijn de moerassen waar de nijlpaarden bivakkeren. Elke avond horen we doordringende snurkgeluiden. Ze klinken dichtbij. Ik spring steeds op, sluip de tuin in op zoek naar nijlpaarden. Ze vertonen zich niet.

bordhippos

 

Op kousenvoeten

Tot gisteravond. Ik zit buiten en zie plots een nijlpaard voorbij kuieren. Ik verwachtte dat zijn komst hoorbaar zou zijn, niets van dat al. Hij is muisstil. Het enorme dier staat plots voor  mijn neus en hapt  hier en daar in een grasspriet.

Ik kijk, ben even bang en maak dan een foto met mijn iPhone en ren naar binnen voor een betere camera. Maar ze laten zich niet fotograferen die zeekoeien – zoals ze hier heten – daar zijn ze te slim voor. Ze vallen weg in het grijs van de nacht. Als ik zoek naar de knoppen om in de nacht te fotograferen, is het nijlpaard alweer weg gewandeld.

Ik kan het dus niet bewijzen. Maar we hadden bezoek van een nijlpaard.

 

De foto boven dit stukje is wel van een nijlpaard in St Lucia, maar niet in onze tuin.

De foto hieronder is van de iPhone en een beetje opgepimpt, maar die is wel van de hippo in de tuin.

nijpiphoto

 

 

bord0

Borden in Zuid Afrika

Van de borden in een land kun je veel leren. Wat mag wel, wat niet. Net zoals in Nederland zijn de borden vooral goed in het afschuiven van verantwoordelijkheid: u mag hier best gek doen, maar als het misgaat, is het niet onze schuld. Ook vergelijkbaar is het feit dat borden overvloedig aanwezig zijn, maar controle minder.

Hieronder een selectie van opvallende borden:

 

bord3

Bij een waterval bij de Magoebaskloof.

bord2

In Krugerpark mag je de auto niet uit, het is gevaarlijk immers als wilde dieren zin hebben in een hapje of schrikken van al te kleffe toeristen. Op een brug in Noord Kruger mag je even de auto uit.

bord1

 

bord5

Boven: een deel van een bord in een kamp in Krugerpark. Deze zie je  vaker: fietsen, skaten en boarden zijn hier niet populair.

Onder: de huisregels van Krugerpark. Die staan gek genoeg niet bij de ingang – althans niet bij degene die ik nam – maar wel bij de grote dorpen midden in Kruger.

bord4

 

bord7

Bij een strand bij Saint Lucia.

bord8

Een souvenirwinkel met een bank voor de deur.

bord6

Bij een bungalowpark naast Gods Window.

bord9

Bij de grens met Swaziland. Vooral mooi — heel internationaal – dat einde: help ons u te helpen.