zee

Natuur met tanden

Ik houd van natuur met tanden. Eindeloze vlakten, hoge bergen doorsneden door diepe dalen, beukende golven en een rivier die zo nu en dan magistraal buiten zijn oevers treedt en iets meesleept.

In Nederland is de natuur getemd. Gekke bochten zijn uit sloten en rivieren gesneden, de zee kan nergens nog land veroveren, bossen zijn voorzien van gekleurde wandelpaden, stranden hebben Nijntjeborden voor verdwaalde kinderen, rode ballen die waarschuwen dat de zee gevaarlijk is en als er sprake is van oernatuur – wat dat ook mag zijn – bestaat die vooral in nota’s, overleggen en dromen.

Die onderdelen van de natuur die zich nog niet laten knevelen, worden nauwgezet in de gaten gehouden. Is het te koud of warm dan is er sprake van een noodplan, een code rood en de waarschuwing om de weergoden niet te trotseren ‘als het niet noodzakelijk is’. Elk ongemak heeft zijn eigen klaaglijn en hulpstructuur.

berg

Dan Afrika. Ook hier zijn noodnummers, maar het is de vraag of ze bereikbaar zijn. In het Noorden van het Krugerpark heeft geen enkele telefoonmaatschappij bereik. Je rijdt er langs borden met daarop – zoals in de Westerse wereld – noodnummers en de aansporing die te bellen in geval van paniek of ongemak. Maar hoe en met wat dat nummer te bereiken is, wordt niet uit de doeken gedaan.

Verdwalen is meer regel dan uitzondering. Het is fijn om zelf om je heen te kijken naar herkenningstekens en de stand van de zon en vervolgens de ander de schuld te geven als je toch verdwaalt. ‘Jij zou toch opletten!’

Zuid Afrika is te groot, er valt niet tegenaan te regelen en reguleren. Honderden kilometers strand waar bijna niemand komt. Wie moet daar de rode bal hijsen, wie moet de stoel bemannen van Bay Watch en wie moet kleine weglopers bij hun moeder terug bezorgen?

Er zijn zoveel watervallen dat het onmogelijk is ze allemaal van een hek te voorzien. Je mag blij zijn als er een trap is gemaakt om de weg naar de waterval te vergemakkelijken. Als die trap hier en daar wat versleten raakt, timmert soms iemand een nieuwe tree en soms niet. Ik heb nog niemand gehoord over het aanklagen van een staat – provincie of stad – die mensen in gevaar brengt.

Zou het een kwestie zijn van economische groei, dat de mensen hier uiteindelijk ook de natuur de baas worden? Of is het een geval van ondraaglijke regelzucht op de vierkante centimeter en de behoefte elke realiteit te voorzien van een verzekering tegen narigheid. Ik hoop het laatste, ik vrees het eerste.

hoorn

0 antwoorden

Laat een reactie achter

Wilt u zich mengen in de discussie?
Voel u niet bezwaard om bij te dragen!

Geef een reactie